ROUTE 66 

september/oktober 2003

Voorwoord: Als Wiebren er zo'n 10 maanden geleden niet over was begonnen dan had ik dit nooit hoeven schrijven, bij deze dus bedankt ...... voor de fantastische reis ! Op een lange avond kwam het gesprek op motorrijden en over het onderwerp ROUTE 66. Naar bleek was al eerder geprobeerd om met een aantal mensen van Vlie en omstreken de route te rijden, maar dat was er nooit van gekomen. Totdat o.a. ik (het was al laat), met mijn grote mond, grote interesse bleek te hebben. Even de juiste woorden gebruiken en ook Robert zijn instincten begonnen te werken, Martijn volgde en Willem nodigde Pietje spontaan uit om ook gezellig mee op vakantie te gaan. Daarna heeft Annet, Wiebren zelf nog overgehaald en er werd geboekt. Nou ja, het was hier en daar misschien iets anders. Nadat ik vervolgens wekenlang mijn vrouw  en kinderen had overladen met kado's, bloemen, de afwas doen, stofzuigen etc. etc., durfde ik eindelijk mijn verlangen uit te spreken. DAMN, no problem, had ik al dat geslijm voor niets gedaan, nou ja het resultaat telt, dus mijn deelname was veilig gesteld. En zo volgde de rest ook, min of meer. Ik kan me nog herinneren dat ik gefeliciteerd werd door Mugabe (Robert) omdat het nog maar 6 maanden was voordat we zouden gaan. En wat denk je van Wiebren dan, die trouw  elke week een paar biertjes nam onder het mom van nog 12, 11, 10 weken. Dan vliegt de zomer ineens voorbij en sta je voordat je het weet op Schiphol.......

  ...........en na een paar uurtjes vliegen staan we op O'Hare. Onderweg naar het motel denk je nog even dat dit busje zijn langste tijd heeft gehad, maar na verloop van dagen weet je wel beter, dit valt nog mee. De taxi's in de steden ogen allemaal hetzelfde, behalve misschien die limousine waarin sommigen zich hebben laten vervoeren en behalve misschien die taxi's in Vegas die met f1-snelheden de ramps nemen. Gelukkig rijden wij zelf de komende weken. Harley's, Honda's, Bee Em Double Joe's en een Yamaha. Motorrijden vanaf Chicago naar LA, vooraf wars van alle waarschuwingen, blijkt het best mee te vallen. Het wennen is vooral aan het ogenschijnlijke respect voor de mede verkeersdeelnemer en het voordeel is dat je een biker bent, in een groep en from The Netherlands. WHAT.... staat dat op mijn voorhoofd soms ?? Nope, maar welke idioot rijdt anders met een motor door weer en wind? Motoren, truckdrivers, treinmachinisten lijken twee handen op een buik, respect, interresse voor elkaar en elkaars vervoermiddel. Hi there we're you from, midden in de stad gaan de raampjes naar beneden. Ok we zijn misschien een groep motorrijders maar uh, moet dat ? Absolutely YES, dat hoort erbij en gaaf dat het is. Het is een moeilijk te verklaren vriendelijkheid van mensen die enorm enthousiast naar je zwaaien, soms ben ik te laat voor iemand die een paar honderd meter verder in het veld vanaf de veranda staat te zwaaien of een chauffeur van een tegenliggende auto, dan voel ik me een beetje schuldig, gelukkig reageren de anderen na mij nog wel.

  Chicago, een stad is een stad, toch?? No way, overweldigend is het als ik uit het subway-station de trap omhoog loop. De gebouwen lijken niet op te houden en dit zijn de kleintjes nog maar. Ik voel dat mijn aanpassingsvermogen het maximale eist, maar ook de nieuwsgierigheid voeden mij vanaf dit moment voor de rest van de reis. Als dit al indruk maakt op de eerste dag, hoe moet het dan de rest van de dagen zijn. Even nog de hoek om en dan ineens  is daar Sears Tower, oeps dat kan toch niet. Net als de "Windy-city" maken ook andere steden nog indruk op de reis, maar deze eerste indruk is toch wel blijvend. St. Louis and The Arch, de oude brug en het spoor, Oklahoma City met Bricktown, the ...market en wat mij betreft het memorial. Dit bijna on-amerikaanse monument zal me altijd bijblijven, kinderfoto's op de hekken met knuffels erbij :(  De vliegshow  op een vliegveld geeft me voldoende afleiding daarna, wat je hier ziet is ongelooflijk, daar zou in Nederland menig milieufreak slapeloze nachten van hebben.  Gedurende de tocht ben ik zeker nog door meer steden gereden, zoals Santa Fe, Amarillo, Albuquerque, Flagstaff en nog vele andere "kleine"stadjes, voordat we in LA komen, maar omdat de omgeving na Oklahomacity steeds verandert zijn steden niet meer zo belangrijk. Ik ben nog steeds op zoek naar mijn beeld van megalange wegen. Texas door en dan into New Mexico, het gaat er een beetje op lijken. De wegen worden ogenschijnlijk langer, voordat er weer een nieuwe heuvelrug komt. Na alle graanvelden van het begin van de reis, zo groot als steden zonder dat je dat door hebt, begint het terrein nu toch duidelijk meer accent te krijgen. Zijn dit nou heuvels of bergen, dat blijf ik mij tot het einde aan toe afvragen. Lange wegen, omhoog, omhoog, omhoog en dan ineens nog een keer omhoog en dan, een vallei zo groot als een provincie met de weg er dwars doorheen. Hoezo een vallei je zit hier al wel op weet ik veel hoeveel feet hoogte. Gek gevoel, het terrein veranderd ook aan de andere kant van de heuvels, van ruw naar glad boven en dan weer ruw met echte pieken van  mountains. Als je de topografische kaart van te voren had bestudeerd was het vast allemaal duidelijk geweest, maar nu komt eigenlijk te snel op je af. De overgang van NM naar Arizona gaat vloeiend, een beetje gek als je bedenkt dat het landschap steeds droger wordt. Die droogte wordt dan ook bevestigt doordat je af en toe waterbekkens ziet, vrijwel leeg allemaal. Dan op naar Nevada into Las Vegas. Vanwege de gewenning aan de wegen en omgeving zou je zeggen saai,maar het is toch best wel indrukwekkend hoor. Dan die laatste bergrug en ineens zie je de hele stad in het dal voor je. Ik hoor iemand nog zeggen, dit stelt toch niets voor, maar de waddeneilanden passen volgens mij gezamenlijk met gemak in hetzelfde dal als Vegas. De laatste twee dagen rijden we uit Nevada weer terug naar de oorspronkelijke route 66 om de tocht vervolgens af te sluiten met een prachtige rit door de bergen, voordat we via San Bernardino de stad Los Angeles in rijden. Was het dan nooit saai of ....

....slaat de verveling dan nooit toe. No way. Daarvoor ben ik hier, kan de route mij vervelen, is er zo weinig wat mij kan boeien. No way. Onze Scout geeft er de voorkeur aan (tot ieders grote vreugde) om zoveel mogelijk de oude route 66 te volgen, dus zo weinig mogelijk interstates. Soms kan het niet anders maar op de interstate dendert het verkeer om je heen en dat is niet wat we willen. De laatste stukken oude highway en de nog oudere route geven de rust en het plezier in het rijden. Geen stoplichten of minirotondes elke 500 meter, maar soms een 3 of 4way kruising, in onze ogen een prima systeem. Vaak rijden we door kleine dorpjes, waarbij het soms echt niet duidelijk is of er ook mensen wonen, of dat het helemaal verlaten is. Nee wacht, daar loopt iemand en ik zie een auto rijden, he er hangen wel overal vlaggen en sommigen zijn al klaar voor halloween. Dus echt niet verlaten nee, maar gewoon anders. Vooral langs de oude route kom je dit beeld tegen, het is soms net een oude film waarin de tijd stilstaat, je mist alleen de personages op straat en in de vele auto's op het erf. Net als met alle andere dingen die nieuw voor je zijn, blijft dit je bij. Je registreert natuurlijk alle dagelijkse zaken, maar onbewust let je erg op de dingen die je nog steeds niet gewend bent. Je probeerd het land te vergelijken met ''ons" Europa. We rijden door Belgie, via Frankrijk, naar Spanje en komen uit bij Torremolinos. Uh, wie doe ik hier tekort mee. De veelal verwende Europeaan of het immense amerikaanse land? Elke state heeft zijn verschillen, sommigen gebonden aan de streek met al zijn bijzonderheden, anderen aan geloof of cultuur. Dus we bezoeken......

....een indianendorp, mmmh moet dat, ik krijg zo'n aapjes-kijk gevoel. Middenin the fucking middle of nowhere is er dorp gebouwd voor een indianenstam. Van te voren wordt je vriendelijk doch dringend verzocht geen inbreuk te plegen op de privacy van de bewoners. Ik voel me niet op mijn gemak, toch had ik dit niet willen missen. Te vaak vergeten we onze medemens en dit soort bezoekjes zet je toch weer even met beide benen op de grond, ook al is het soms maar voor even. Dan rijden we ineens een soort natuurpark in. In al mijn simpelheid denk ik nog even aan die paar vierkante meter in nederland die ze een natuurpark noemen. Hahaha sukkel, je weet toch wat ze altijd zeggen. En inderdaad enorme stukken zijn beschermd gebied verklaart, prachtige uitzichten en bijzonderheden van wat de natuur ons  ter plaatse te bieden heeft. Noem de laatste 28 ijstijden eens op en daar zie je dan ineens gedeelten van verwoord in steen, inDRUKwekkend. En datzelfde woord is absoluut van toepassing op het Grand Canyon National Park. We stijgen op met de heli, en vliegen op geringe hoogte over het bos, bos zeg ik, bomen zo ver als je kunt zien. Dan ineens bespeur je in de verte een soort schaduw. Naar mate je dichterbij komt blijkt dat dus een canyon te zijn. TERING, wat is dat diep en dan begint de tocht nog maar net. Net als onze quest door de united states gaat ook de heli veel te snel, zoveel indrukken die je veel te snel moet verwerken. Als we met beide benen weer op de grond staan rijden we de rest van het park door en bezoeken hier en daar nog een uitkijkpunt. Wederom niet te geloven, maar ik heb weer het gevoel dat we al zoveel hebben gezien de afgelopen weken dat dit niet de indruk maakt die het zou moeten doen. Natuurlijk blijft er meer dan genoeg in het geheugen hangen. Ik denk dan aan het mijnwerkersstadje waar we door reden, waarbij je jezelf afvraagd wie er het meest verwaarloosd uitziet, het stadje of de inwoners en natuurlijk niet te vergeten het dorpje Oatman. Een prachtige rit door de bergen, je rijdt het stadje binnen en wordt verwelkomt door een pissende ezel op straat. WOEHAAAA! En wat dan over Vegas? Ja wat? Nou uh ik bedoel hoe was dat? Nou ja Vegas is Vegas. Ja maar .... Nou goed dan. Las Vegas moet je in je leven gezien hebben, net als zoveel, maar het hoeft echt niet in deze reis. Ga daar lekker een paar dagen naar toe, neem genoeg geld mee en vermaak je, daar is niets mis mee, ok ik ben er geweest, maar als je meer wilt weten dan ga je er maar lekker zelf kijken, want het blijven ...

....rare jongens die Amerikanen, in onze ogen dan. Wonen ze in huizen of wat daarvoor door moet gaan of leven ze in de auto, dat is toch veel makkelijker. No littering, die borden staan overal, behalve in de stad, op het land en in de tuinen en dat is duidelijk zichtbaar. We support our troops, maar zeker niet altijd de president, want wanneer heeft die het laatst iets voor je gedaan? En vanwaar die vriendelijkheid? Niet te begrijpen, of is het net als bij ons. Wij zijn buiten de steden toch ook veel vriendelijker, toch ???? Voor onze begrippen zijn ook de eetgewoonten raar. Ontelbaar veel mogelijkheden om te ontbijten, te lunchen of te dineren, overal kom je ze tegen Tiffanys, Dixie's, Wendy's, Wafflehouse, etc. Met stralend mooi weer eten, drinken en roken in de auto. Sport is erg belangrijk, niet alleen ivm de prestatiedrang, er is ook altijd wel een tv in de buurt en de kranten staan er echt vol van. Wat vergeet ik allemaal nog?? Laat maar, het is allemaal gewoon gaaf en gelukkig maar want anders was het ook niet zo bijzonder. Ons ritme zit er na een paar dagen in ieder geval wel in. Om 7.30 uur de tassen op de truck en de motoren controleren en klaarzetten. Om 08.00  een flink stuk rijden richting ontbijt. De rest van de dag bestaat uit sightseeing, motorrijden, lunchen, tanken, tot aan het volgende motel. Rond 17.00 uur aankomst bij het motel en 5 minuten later volgt de "Bud" test,nog even snel eten en soms nog een afzakkertje in het plaatselijke café. Over het algemeen liggen we vroeg op bed, want ..... het waren lange mooie dagen !!

Nawoord: Het mag duidelijk zijn dat ik vooral namens mijzelf en in sommige gevallen misschien ook namens mijn medereizigers heb verteld. Namen heb ik hierbij niet genoemd, omdat mij dit onbelangrijk leek. Tevens hou ik niet van een reisopsomming van dag tot dag omdat deze verslagen elders op het net voldoende te vinden zijn. Excuses voor de taalvouten enzo, er volgt nog een laatste correctie. Ik dank een ieder die onbewust aan dit verslag heeft meegewerkt :)

Comments::

Willem : Geweldig naar m'n zin gehad en is voor mij zeker voor herhaling vatbaar. Het eten is prima, wat een steaks !Bij de chinees liep het wat anders. Ipv Babi Pangang krijg je daar oliebollen met vingerverfsaus.

Pietje : Big-Bigger-Biggest. Zelfs klein is nog groot. Mooi land met veel tegenstellingen (armoede-rijkdom) en veel variatie in landschap. Een land waar vriendelijk- en beleefdheid toch wel opvallend zijn en waarvan heel veel nederlanders nog iets van kunnen leren.

Robert (Mugabe) : .............

Thomas : Go Cubs Go, Bud please, I'll be BACK !! (thx to Arnie)

Martijn: Bont gezelschap, prachtige rit! Gezelschap en (volgende) rit zijn voor herhaling vatbaar.

Wiebren & Annet: Samen op ons bankstel dwars door Amerika. Wat een enorm gevoel van vrijheid. Je kunt de wereld aan !

Net buiten Oklahoma City breekt bij een stoplicht onze groep, de voorste motoren rijden door, maar wij moeten wachten. Wtf gebeurt er nu, voordat ik stil sta schiet er ineens een echte motorcop de kruising op, met sirene en zwaailichten. Iedereen moet wachten op de kruising en wij krijgen een simpel handgebaar, rij maar door jongens ...... . Ik krijg er nog de rillingen van!

JireV