Ik ben druk, was druk de laatste dagen, ben druk de komende dagen en ook weken ook, dat weet ik zeker. Dus het één en ander is echt wel aan mij voorbij gegaan de afgelopen tijd en natuurlijk heb ik wel gehoord dat er ergens een aardbeving was en dat er geschaatst wordt en zelfs voetballen doen we zo hier en daar weer, weet ik veel. Maar vraag me de details niet, ik weet het niet.
Ik laat het één en ander al jaren lang niet meer tot mijn hersenen doordringen en pas als ik belangstelling heb verdiep ik me in de beschikbare gegevens op het internet. Zo sluit ik de vorming van eventuele vooroordelen, ergernissen en fouten vrij simpel uit.
Vanmiddag klikte ik, terwijl ik op kantoor was, min of meer om even te kijken, op een link over de aardbeving op Haïti. En ik moet toegeven dat ik toch wel even geschrokken ben over de omvang van deze …., nou ja hoe je het maar wilt omschrijven, van de gevolgen van dit natuurgeweld.
Nu kunnen we het uitgebreid hebben over de manier van nieuwsverslaggeving en de media van vandaag de dag, die ons waarschijnlijk eerder immuun heeft maakt voor dit soort rampen, dan dat we daadwerkelijk een poot uitsteken, maar daar gaan we het niet over hebben.
We zitten hier met z’n allen, voor onze begrippen min of meer veilig in ons Nederlandsche Land en ik denk niet dat één van ons ook maar een seconde zou willen ruilen met de shit waarin deze mensen, zonder er iets aan te kunnen doen, terecht zijn gekomen.
Maar goed, of eigenlijk helemaal niet goed, maar ik wil wel natuurlijk helpen of iets doen. En in het kort gezegd komt dat meestal neer op een bijdrage storten en als dat het minste is wat ik kan doen, dan zou ik graag willen weten of er iemand is die iets van een vertrouwde actie weet, zodat niet alles ergens in de zwarte oceaan verdwijnt. Of zouden we even moeten wachten en een project in de opbouwfase steunen. Enne, het hoeft niet meteen een miljoen te zijn, wat zouden zouden ze daar al met één euro kunnen doen?
Of we doen gewoon lekker niks en als dan dat water van buiten, ergens de komende jaren, onverwachts eens door de dijken of duinen dendert dan redden we ons zelf wel. Wij wel. Zou me doodschamen als er dan wel die éne euro vanuit Haïti gedoneerd zou worden.
Ik weet niet waar jij dat soort rare waanbeelden vandaan haalt, op de bank sms-en we en pas als ik in de keuken zit gebruiken we de mail. Als het echt niet anders kan bellen we, maar dan enkel als één van ons nog boven is.
Heel normaal, net als bij iedereen na 2 eeuwen huwelijk
Ik zie het zo voor me. Allebeide in een hoek van de bank en dan via de laptopjes communiceren?? haha
Ik laat het één en ander al jaren lang niet meer tot mijn hersenen doordringen en pas als ik belangstelling heb verdiep ik me in de beschikbare gegevens op het internet. Zo sluit ik de vorming van eventuele vooroordelen, ergernissen en fouten vrij simpel uit.
En waardoor zou dat nou komen, denk je?
Luister dan ook eens een keer als ik je wat vertel!